“Hackers – cybercriminelen – worden altijd afgebeeld als jongeren met een kap over het hoofd en zonder gezicht” opende Mark T. Hofmann, Crime & Intelligence Analyst en afgestudeerd met een masterdiploma in bedrijfspsychologie. “Ik wou cybercriminelen een gezicht geven en nam daarvoor wetenschappelijke interviews af met psychopaten, criminelen en hackers om inzicht te krijgen in hun perspectieven”.
Cybercriminaliteit brengt jaarlijks 10,5 triljoen dollar (een miljoen tot de 3e macht) schade toe en kan daarom gezien worden als de derde grootste wereldeconomie. ‘Data’ is vandaag een kostbaar handelsgoed en daarom tot geviseerde buit geworden voor cybercriminelen. Een aanval legt het bedrijf volledig lam. Slachtoffers van cyberaanvallen betalen de criminelen om hun organisatie opnieuw operationeel te krijgen en dat gaat al gauw van enkele 100.000 dollar tot miljoenen dollars. Mark T. Hofmann: “Denk nooit ik ben te klein en/of oninteressant voor cybercriminelen! Er zijn slechts twee soorten bedrijven: zij die al gehackt zijn en zij die slachtoffer zullen worden”.
Zelfs wie denkt met een goed back-up policy de schade te beperken komt bedrogen duit, want een heropstart duurt en lang en is bijgevolg ook duur. Bovendien blijft de data wel gestolen en kan op elk ogenblik verhandeld worden (via het dark web) als industriële spionage.
“Cybercriminelen dreigen ook steeds vaker met het uitschakelen van de bedrijfswebsite, wat betekent dat het bedrijf van de wereld wordt gehaald, niet langer bestaat” vervolgt Mark T. Hofmann.
De mens als zwakke schakel
“Meer dan 90% van succesvolle cyberaanvallen zijn het gevolg van menselijke fouten of slordigheden!” benadrukt Mark T. Hofmann. “Cybercriminaliteit gaat om mens tegen mens, niet om computers tegen computers. In cyber criminele middens geldt dat amateurs hacken systemen; professionelen hacken mensen. Dat laatste gebeurt o.a. telefonisch door mensen bang te maken, zodat ze hun logingegevens meedelen aan de beller”.
Hackers spelen altijd op het vertrouwen van de gedupeerde. Als die betaalt krijgt hij de gestolen data terug, maar is wel het losgeld kwijt.
Cyberaanvallen laten zich opdelen in gerichte individuele aanvallen, spionage bij de overheid of aanvallen op structuren als bv. de energiedistributie. Bij de individuele aanvallen gaat het in meer dan 90% om mannelijke criminelen, voor 80% jonger dan 30 jaar. “Ze beginnen op zeer jonge leeftijd, tussen 10 en 15 jaar, als nerds” concludeert Mark T. Hofmann uit zijn onderzoek. “Het begint als experiment, op zoek naar zelfbevestiging. Hun hacks dwingen respect af en motiveren hen om beter te worden. Dat is de overstap naar de grote cybercriminaliteit die een verslaving wordt en zelfs de prikkel van geldelijk gewin overstijgt”.
Vandaag wordt ook ‘crime as a service’ aangeboden. Dat zijn zeker geen jongeren die wat experimenteren, maar echte professionals die stevige winsten zoeken en daar ook in slagen.
Misleiden als basistechniek
Gemakkelijke slachtoffers zijn goedgelovig, ‘dom’ in de ogen van cybercriminelen. Vaak worden we gehackt terwijl de hacker ons daarvan op de hoogte brengt, maar nog niet heeft toegeslagen. Een veel voorkomend voorbeeld is een mail die aanzet tot doorklikken om een aanval te voorkomen of met de aanlokkelijke boodschap ‘je hebt gewonnen’… en dan vindt de eigenlijke aanval plaats.
Technologische evolutie maken deep fake vandaag heel gemakkelijk. Zo kan een stemgeluid met AI gemakkelijk gestolen worden en met een echt beeld gecombineerd worden. Amper 30” stemopname volstaan om ze nadien te misbruiken. “Stemgeluid is belangrijker dan beeld om actie uit te lokken” weet Mark T. Hofmann. “AI kan iedereen zowat alles late
